از دومى مأخوذ مىشود ؛ و همچنين در مأخوذ از اولى در صورت ضامن بودن او ، مثل جنايت دو نفر به تعاقب بر دابّهء غير . رفع دو امتناع به تعاقب توسط دو نفر 4 - اگر صيدى ممتنع است به دو چيز مثل پريدن و تند روى ، يكى را صائدى ازاله كرد ، و بعد از آن ديگرى را صائدى ازاله نمود ، اظهر مالكيّت دومى است آن صيد را . قتل صيد بعد از رمى دو صياد 5 - اگر دو نفر رمى كردند صيدى را در يك دفعه ، پس از آن ديدند مقتول شده است ، مذكَّى است ( چه مستند باشد موتش به هر دو يا يكى معين يا مشتبه ) با تسميهء هر دو ، و همچنين در صورت تعاقب اگر اثبات و اخراج از امتناع و قتل مستند به دومى باشد . و فرقى نيست بين اصابت دو رمى به مذبح يا غير آن محل ؛ بلى اگر يكى از آنها به مذبح با شرائط ذبح اصابت كرد ، حلال است به ذبح ، اگر چه اخراج از امتناع به سبب اول و ذبح به سبب دوم بوده و وارد بر حيوان غير ممتنع بوده ؛ و همچنين اگر ذبح شرعى مفروض و اخراج از امتناع ، مستند به هر دو بوده به واسطهء مقارنت . و اگر با يكى از آنها اخراج از امتناع شد و با ديگرى قتل شد ، يا اين مطلب ، محتمل شد ، حلال نمىشود با احتمال ورود تذكيهء غير ذبحى به غير ممتنع ؛ و همچنين اگر اثبات ، به يكى منسوب بود و قتل به مجموع ، بعد از زوال امتناع به سبب اول . موت صيد به سبب عقر كلب يا اتعاب و فشار 6 - اگر به سبب عقر كلب معلَّم ، مقتول شد صيد ، حلال است ؛ و اگر به سبب ديگر مثل اتعاب و فشار دادن هلاك شد ، محكوم به تذكيه نمىشود ، و هم [ چنين ] صورت احتمال تأثير غير عقر با عقر يا بدون آن . رمى به قصد غير صيد يا غير شخص يا نوع مصيد يا قصد غير اصطياد ] 7 - اگر صيد را رمى كرد به قصد غير صيد ( مثل كلب ) محكوم به حلَّيت نمىشود ، مگر به احتمال صيد بودن با تسميه رمى كرده باشد ؛ و همچنين اگر به قصد غير اصطياد - مثل لعب - رمى نمود و مصادفت با رمى صيد نمود ، يا آن كه ارسال كلب براى سائر